Οι εκπλήξεις στην πολιτικοοικονομική ζωή της χώρας δεν έχουν τέλος και θα ήταν διασκεδαστικές, αν δεν υπήρχε η βαθιά ύφεση και η λιτότητα που κόβουν κάθε διάθεση για χαμόγελο. Υπουργοί του σκληρού πυρήνα των κυβερνήσεων Παπανδρέου, όπως ο Ανδρέας Λοβέρδος, εμφανίζονται εσχάτως αντιμνημονιακοί, για να διασφαλίσουν το πολιτικό τους μέλλον.
Ομως, οι εκπλήξεις στην εμφάνιση αντιμνημονιακών δεν περιορίζονται στους υπουργούς της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου. Μετανοημένους βρίσκουμε και μέσα στο στρατόπεδο των στελεχών εκείνων που καταρτίζουν το μνημόνιο.
Στην πρόσφατη έκθεσή του, το ΔΝΤ παραδέχεται πως τα μέτρα που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα προκάλεσαν μεγαλύτερη ύφεση στην οικονομία, με αποτέλεσμα να μη «βγαίνουν» τα νούμερα για το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος. Στην έκθεση του ΔΝΤ υπάρχουν διάσπαρτες και άλλες, αχνές όμως, αναφορές για «λάθη» στην πολιτική που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα, αλλά διαπιστώνουμε την ίδια στιγμή ότι το μνημόνιο μεταλλάσσεται και εξακολουθεί να περιέχει ακόμη και πιο σκληρά μέτρα.
Ολοι έχουμε αναρωτηθεί, αν οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ, της Κομισιόν και της ΕΚΤ είναι τόσο κακοί οικονομολόγοι, με τα προγράμματα των οποίων διαφωνεί το 99% των κορυφαίων οικονομολόγων του κόσμου. Επιβάλλουν μια πολιτική, η οποία μέχρι τώρα έχει αποτύχει στον κεντρικό της στόχο, να ελέγξει το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος, γιατί αυτοϋπονομεύεται βαθαίνοντας την ύφεση και οδηγώντας σε αδιέξοδο εκατομμύρια πολίτες, που δεν μπορούν να πληρώσουν φόρο εισοδήματος, τέλη και εισφορές.
Το πρώτο μνημόνιο, του Μαΐου του 2010, θα έπρεπε να είχε τελειώσει από το 2012 και τώρα η χώρα να έχει υγιή δημοσιονομικά ώστε να μπορεί να δανειστεί από τις αγορές, αντί να περιμένει από το Eurogroup να εγκρίνει τις δόσεις. Δεν τα κατάφερε το πρώτο μνημόνιο, ούτε το δεύτερο, και οι ελπίδες εναποτίθενται στο νεότευκτο, τρίτο μνημόνιο, που όμως, επειδή στηρίζεται στην ίδια συνταγή, ελάχιστοι ποντάρουν στην επιτυχία του. Με οικονομικά δεδομένα, το πρόγραμμα δεν βγαίνει και κανείς οικονομολόγος δεν θα τολμούσε να το προτείνει.
Ομως, δεν μπορεί να είναι τόσο κακοί οικονομολόγοι οι συγκεκριμένοι τεχνοκράτες και να εθελοτυφλούν τόσο απροκάλυπτα για τα αποτελέσματα των σχεδιασμών τους. Το πιθανότερο είναι πως δεν χαράσσουν οι ίδιοι την πολιτική, αλλά περιορίζονται στο ρόλο του διακομιστή στην ελληνική οικονομική πολιτική μέτρων και παρεμβάσεων που τους επιβάλλουν οι πιο ισχυροί πολιτικοί ηγέτες της Ευρώπης, οι οποίοι στην τρέχουσα συγκυρία είναι οι Γερμανοί.
Και οι πολιτικές δεν διέπονται από οικονομική λογική, αλλά τις καθορίζουν οι πολιτικοί συσχετισμοί στο εσωτερικό της Γερμανίας. Στο πλαίσιο αυτό, τα στελέχη της τρόικας ισορροπούν μεταξύ της οικονομικής επιστήμης και των πολιτικών παρεμβάσεων, αλλά κερδίζουν οι παρεμβάσεις.
ΠΑΝΟΣ ΚΑΚΟΥΡΗΣ - [email protected]
