Η «Στέγη του Κόσμου»

Η Κίνα δεν είναι έτοιμη να εγκαταλείψει το Θιβέτ, την στρατηγική αυτή «Στέγη του Κόσμου» που της επιτρέπει να κυριαρχεί στην Ασία, σύμφωνα με τους αναλυτές. «Το Θιβέτ είναι πολύ σημαντικό για την Κίνα, τόσο στρατηγικά, όσο και στρατιωτικά», εξηγεί ο Αντριου Φίσερ, οικονομολόγος ειδικευμένος στο Θιβέτ στο Ινστιτούτο Σπουδών για την Οικονομική Ανάπτυξη του Λονδίνου.

«Η θέση αυτή εξηγείται με όρους εθνικής ασφάλειας. Είναι σημαντικό για τους Κινέζους να παραμείνουν στις κορυφές των ορέων, παρά να έχουν ένα μαλακό υπογάστριο που δεν θα έλεγχαν», προσθέτει.

Για τον οικονομικό αναλυτή Τζόζεφ Τσενγκ από το Χονγκ Κονγκ, «η Κίνα απειλείται σοβαρά από την Ινδία και τις δυτικές χώρες». Χθες , ο πρωθυπουργός της Κίνας Γουέν Τζιαμπάο παραδέχθηκε ότι το Θιβέτ αποτελεί «ευαίσθητο» θέμα στις σχέσεις ανάμεσα στην Κίνα και την Ινδία.

«Το Θιβέτ , το οποίο λειτουργούσε πάντοτε ως ζώνη απορρόφησης εντάσεων-σε άλλους καιρούς ανάμεσα στους Βρετανούς, τη Ρωσία και την Κίνα- χρησιμεύει σήμερα στην Κίνα ως εξέδρα από την οποία κυριαρχούν σε ολόκληρη την Ασία», λέει η Αν-Μαρί Μπλοντό, ερευνήτρια στο Κέντρο Τεκμηρίωσης για το Θιβέτ του Παρισιού.

Αλλοι λόγοι για τη στρατηγική σημασία του Θιβέτ που μπορούν αναφερθούν είναι η ύπαρξη εκεί σημαντικών φυσικών πόρων, αφού από εκεί πηγάζουν πολλά από τα ποτάμια της Κίνας και της νότιας Ασίας.

«Υπάρχουν σημαντικοί υδάτινοι πόροι και σε μικρότερη κλίμακα ορυκτοί πόροι», λέει η Αν-Μαρί Μπλοντό. Ωστόσο για τον Αντριου Φίσερ, αυτός ο ορυκτός πλούτος δεν αποτελεί αποφασιστικής σημασίας εξήγηση για τη στρατηγική σημασία του Θιβέτ, «διότι είναι λιγότερο σημαντικός από τα ποσά που δαπανά η Κίνα στο Θιβέτ».

Για την Αν-Μαρί Μπλοντό υπάρχει επίσης ένα ιδεολογικό ζήτημα ως προς το Θιβέτ. «Η Κίνα έχει μετατρέψει το θέμα του Θιβέτ σε ζήτημα αρχής και δεν ανέχεται ξένες κυβερνήσεις να αναμειγνύονται στις εσωτερικές της υποθέσεις», λέει.

Η επιχειρηματολογία της Κίνας για το Θιβέτ, που θεμελίωσε τη διεκδίκηση του εδάφους ως τμήμα της Κίνας «από τους αρχαίους χρόνους», γεννήθηκε τον 19ο αιώνα υπό την δυναστεία Τσινγκ (1644-1991).

«Στην πραγματικότητα η πολιτική συνειδητοποίηση της σημασίας του Θιβέτ για την Κίνα χρονολογείται από τους Μαντσού», λέει η Αν Μαρί Μπλοντό. Την επιχειρηματολογία αυτήν θα υιοθετήσουν αργότερα τόσο το Κομμουνιστικό Κόμμα, όσο και το Κουομιντάνγκ.

«Ηταν σημαντικό τόσο για τους εθνικιστές, όσο και για τους εθνικιστές, να διατηρήσουν τα σύνορα της αυτοκρατορίας Μαντσού. Για τον λόγο αυτόν ανέπτυξαν την εθνικιστική αυτή ρητορεία, σύμφωνα με την οποία η Κίνα αποτελείται από πέντε έθνη: τους Ουϊγούρους, τους Θιβετιανούς, τους Μογγόλους, τους Μαντσού και τους Χαν», εξηγεί ο Αντριου Φίσερ.