Multimedia

Μίκαελ Σουμάχερ: Στο πάνθεον των θρύλων της Formula 1

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2012 18:04

Ενας από τους σημαντικότερους και πιο επιτυχημένους πιλότους της Formula 1 αποφάσισε να πει το δεύτερο και οριστικό «αντίο» στο άθλημα που τόσο αγάπησε.

Αδιαμφισβήτητα η παρουσία του όλα αυτά τα χρόνια χαρακτήρισε μία μεγάλη περίοδο της Formula 1.

Για δεύτερη φορά στην καριέρα του ο Μίκαελ Σουμάχερ αποφάσισε να πει «αντίο», οριστικό όπως φαίνεται, στην Formula 1, το άθλημα που υπεραγαπά και τον ανέδειξε. Είναι άλλωστε ένας από τους πιο επιτυχημένους πιλότους στον χώρο, με ρεκόρ που όπως φαίνεται, θα χρειαστούν πολλά χρόνια μέχρι να καταρριφθούν. Τα επτά παγκόσμια πρωταθλήματα και οι 91 νίκες μόνο, αποτελούν στόχοι για πολλούς φερέλπιδες οδηγούς, οι οποίοι ονειρεύονται να πετύχουν έστω και στο ελάχιστο, όσα κατάφερε ο πολύ ικανός Γερμανός πιλότος.

Το 1991 ο νεαρός τότε Μίκαελ Σουμάχερ, «αρπάζει» την ευκαιρία που του έδωσε ο Εντι Τζόρνταν και με την πρώτη εμφάνιση του στην Formula 1 και πιο συγκεκριμένα στην πίστα του Σπα, ανεβάζει το αδύναμο και ομώνυμο μονοθέσιο στην έβδομη θέση του γκριντ. Στον αγώνα όμως ήταν άτυχος καθώς εγκατέλειψε από πρόβλημα στο συμπλέκτη. Στη φωτογραφία με τον μάνατζερ του Βίλι Βέμπερ.

Το 1992, ο Φλάβιο Μπριατόρε πρόλαβε και τον «άρπαξε» από τις υπόλοιπες ομάδες. Ετσι μετά από πέντε τερματισμούς στο βάθρο, ήρθε η στιγμή της παρθενική νίκης στην Formula 1 και ήταν στην πίστα του Σπα, εκεί δηλαδή όπου έκανε την πρώτη εμφάνισή του, έναν χρόνο νωρίτερα. EPA

Το 1994 ο Μίκαελ Σουμάχερ κέρδισε τον πρώτο του παγκόσμιο τίτλο με έναν αμφιλεγόμενο τρόπο. Τη σύγκρουσή του δηλαδή με τον Ντέιμον Χιλ στο GP της Αυστραλίας, τη στιγμή που ο Βρετανός ετοιμαζόταν να τον προσπεράσει κι ενώ το δικό του μονοθέσιο είχε πάθει ζημιά, βγάζοντας έτσι και του δύο εκτός αγώνα. Η πρόθεσή του εξακολουθεί ωστόσο να αποτελεί ερωτηματικό. Νωρίτερα, στην Ισπανία είχε αποδείξει το οδηγικό του ταλέντο όταν ανέβασε τη Benetton-Renault στη δεύτερη θέση κι ενώ για 40 γύρους είχε κολλήσει στο κιβώτιο η πέμπτη ταχύτητα. EPA/HARRY MELCHERT

Το 1995, την τελευταία του χρονιά στην Benetton-Renault, με εννέα νίκες σε 17 αγώνες κατάφερε να υπερασπιστεί τον τίτλο του και να κερδίσει έτσι το δεύτερο και μάλιστα συνεχόμενο παγκόσμιο πρωτάθλημα. EPA

Το 1996 συμφώνησε με τη Ferrari σε μία μεταγραφή που συγκέντρωσε μεγάλη δημοσιότητα. Ηταν η απαρχή μίας μακροχρόνιας και πολύ επιτυχημένης συνεργασίας. Η πρώτη νίκη με τη Scuderia, ήρθε στην Ισπανία, έπειτα από τρεις παρουσίες στο βάθρο. Ο Σουμάχερ ξεδίπλωσε στο συγκεκριμένο αγώνα το οδηγικό του ταλέντο καθώς παρά τη δυνατή βροχή, κατάφερε να κερδίσει, αν και στην εκκίνηση είχε πέσει ένατος. Μετά όμως από 13 γύρους, είχε πάρει την πρωτοπορία στον αγώνα, με χρόνους σχεδόν τρία δευτερόλεπτα πιο γρήγορα από τους υπόλοιπους πιλότους. Την πρώτη του χρονιά στην Ferrari τερμάτισε τρίτος στο πρωτάθλημα. EPA

Η απόφασή του να ρίξει τη Ferrari πάνω στη Williams του Ζακ Βιλνέβ στο Ισπανικό GP έναν χρόνο αργότερα, τη στιγμή που ο Καναδός ετοιμαζόταν να τον προσπεράσει, του στοίχισε τη δεύτερη θέση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα καθώς η FIA του την αφαίρεσε. EPA

Το 1998 προσπάθησε να κατακτήσει τον πρώτο του τίτλο με τη Ferrari, αλλά η εγκατάλειψη στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς (στην Ιαπωνία) και πολύ δε περισσότερο η σύγκρουσή του με τον Ντέιβιντ Κούλθαρντ στο GP του Βελγίου, ενώ είχε την πρωτοπορία, του στοίχισαν την πρώτη θέση. Ο Σουμάχερ θεώρησε πάντως, πως ο Σκωτσέζος επίτηδες έριξε πάνω του την McLaren του, ενώ εκείνος προσπαθούσε να τον προσπεράσει, χαρίζοντας έτσι τη νίκη στον teammate του και αντίπαλο τότε του Γερμανού, Μίκα Χάκινεν. Ο Φινλανδός εκείνη τη χρονιά και την επόμενη αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής. EPA/AFP PHOTO

Το 1999 έχασε κάθε ελπίδα που είχε για κατάκτηση του τίτλου στους οδηγούς μετά το άσχημο ατύχημά του στο Βρετανικό GP που είχε ως αποτέλεσμα να σπάσει το πόδι του. Εντούτοις, βοήθησε τη Ferrari να κατακτήσει το πρωτάθλημα στους κατασκευαστές. EPA PHOTO DPA

Σε μία από τις πιο ανθρώπινες στιγμές του, ξεσπάει σε κλάματα κατά την διάρκεια της συνέντευξης Τύπου μετά το GP στη Μόντσα καθώς έχει ήδη ισοφαρίσει τις 41 νίκες σε αγώνες του Αϊρτον Σένα.

Μετά από πέντε χρόνια στη Ferrari, φτάνει επιτέλους στην κατάκτηση του πρώτου πρωταθλήματος με τα χρώματα της Scuderia και τρίτου προσωπικού. Ολοκλήρωσε τη χρονιά με εννέα νίκες σε 17 αγώνες, εννέα πολ ποζίσιον και 12 παρουσίες στο βάθρο των νικητών.

Το 2001 υπερασπίστηκε τον τίτλο του, φτάνοντας έτσι τους τέσσερις, μετρώντας παράλληλα εννέα νίκες και 11 πολ ποζίσιον σε 17 αγώνες. EPA/ATTILA KISBENEDEK

Η εντολή στον Ρούμπενς Μαρικέλο να κάνει στην άκρη στον τελευταίο γύρο για να περάσει ο teammate του Μίκαελ Σουμάχερ και να κερδίσει στο Αυστριακό GP το 2002, έπληξε αρκετά την εικόνα της Ferrari και προκάλεσε τις έντονες αποδοκιμασίες του κόσμου που παρακολουθούσε τον αγώνα. Ο Γερμανός πιλότος στην ουσία δεν χρειαζόταν τη νίκη καθώς είχε άνετη πρωτοπορία στο πρωτάθλημα.

Το 2002 κατέκτησε τον πέμπτο παγκόσμιο τίτλο (και τρίτο συνεχόμενο) μόλις τρεις μήνες πριν το τέλος της σεζόν! Παράλληλα, ισοφάρισε το ρεκόρ πρωταθλημάτων του Χουάν Μανουέλ Φάντζιο. Η διαφορά του από τον δεύτερο στη βαθμολογία και teammate του Ρούμπενς Μπαρικέλο έφτασε τους 67 βαθμούς, αριθμό - ρεκόρ στην ιστορία της Formula 1. Η καθολική υπεροχή του φάνηκε από τις 11 νίκες σε 17 αγώνες ενώ δεν έλλειψε GP που να μην τερματίσει σε μία από τις τρεις θέσεις. Η χαρακτηριστική άνεση της Ferrari εκείνη τη χρονιά αποκαλύπτεται και από το γεγονός ότι το οδηγικό της δίδυμο τερμάτισε στις δύο πρώτες θέσεις σε εννέα GP. AFP PHOTO/TIMOTHY A. CLARY

Το 2003 δεν ήταν τόσο εύκολη χρονιά όσο η προηγούμενη. Πολλοί πιλότοι έριζαν τον παγκόσμιο τίτλο, τον οποίο τελικά ο Μίκαελ Σουμάχερ κατέκτησε με μόλις δύο βαθμούς διαφορά από τον Κίμι Ραϊκόνεν. Ο Γερμανός πιλότος της Ferrari εξασφάλισε έτσι το έκτο παγκόσμιο πρωτάθλημα, σπάζοντας το ρεκόρ του Φάντζιο.

Το 2004 ήταν άλλη μία χρονιά που το άστρο του έλαμψε. Με 12 νίκες στους 13 πρώτους αγώνες και συνολικά 13 στους 18 (αριθμό-ρεκόρ μέσα στη χρονιά), ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος. Κατέκτησε τον έβδομο τίτλο και πέμπτο συνεχόμενο με τη Ferrari. Στη φωτογραφία με τον Μπέρνι Εκλεστοουν.

Στο Μονακό το 2006 έζησε μία από τις πιο «μελανές» στιγμές στην καριέρα του. Στις κατατακτήριες άφησε το μονοθέσιο του στην τελευταία στροφή της πίστας, έτσι ώστε να εξασφαλίσει την πολ ποζίσιον. Η κίνησή του αυτή εξόργισε τους πάντες και ώθησε τους αγωνοδίκες να τον τιμωρήσουν και να τον στείλουν στην τελευταία θέση του γκριντ.

Επειτα από δέκα χρόνια στη Ferrari και επτά παγκόσμια πρωταθλήματα μαζί με 91 νίκες, ο Μίκαελ Σουμάχερ αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Δεν κατάφερε ωστόσο να φύγει με έναν ακόμη τίτλο καθώς ηττήθηκε από τον Φερνάντο Αλόνσο.

Επειτα από τέσσερα χρόνια, αποφασίζει να επιστρέψει στην Formula 1 με την ομάδα της Mercedes. EPA/LASZLO BELICZAY

Το όνειρο όμως επιστροφής στην κορυφή δεν έγινε πραγματικότητα για τον πολυνίκη Γερμανό πιλότο. Μοναδική ίσως αναλαμπή η τρίτη θέση στο GP της Βαλένθια, φέτος, στα τέλη Ιουνίου. EPA/VALDRIN XHEMAJ

Στις αρχές Οκτωβρίου ανακοινώνει την οριστική αποχώρησή του από την Formula 1. Η τριετής παραμονή του στη Mercedes δεν έφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα και μετά την αντικατάστασή του από τον Λιούις Χάμιλτον στα «ασημένια βέλη», θεώρησε ότι ήρθε η στιγμή να πει «αντίο».