Οι ηγέτες της ευρωζώνης και οι αρμόδιοι χάραξης νομισματικής πολιτικής καλούνται να «διαχωρίσουν τα αυγά από την ομελέτα», υποστηρίζει ο συντάκτης του Reuters, Τζέρεμι Γοντ. Όσοι ζητούν ομαλή αναμόρφωση της ευρωζώνης, είτε με έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, είτε με σύσταση ενός «σκληρού πυρήνα» με «μαλακό περίβλημα», ουσιαστικά ζητούν να γίνουν τα αδύνατα δυνατά.
Η δυσκολία της αποστολής τους αποδεικνύεται και από την ασυνήθιστη πρόταση του Βρετανού ευρωσκεπτικιστή Λόρδου Γόλφσον, ο οποίος προσφέρει 250.000 λίρες σε όποιον βρει τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να διαλυθεί η ευρωζώνη χωρίς να προκληθεί χάος. Κανείς δεν θα προσφερόταν να χαρίσει τόσα χρήματα εάν η απάντηση στον γρίφο ήταν προφανής.
Ο πιθανός κίνδυνος από τη διάλυση της ευρωζώνης, τόσο για τις οικονομίες των χωρών της όσο και για το παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα, είναι τόσο μεγάλος που πολλοί συχνά τον επικαλούνται ως τον κύριο λόγο για τον οποίο δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί κάτι τέτοιο.
Η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη αποτελεί πλέον κυρίαρχο θέμα συζήτησης, αν και οι Ευρωπαίοι ηγέτες δηλώνουν δημοσίως ότι δεν είναι δυνατό κάτι τέτοιο, αναφέρει η ανάλυση.
Εν τω μεταξύ, ο Γάλλος πρόεδρος, Νικολά Σαρκοζί, έριξε στο τραπέζι την ιδέα κάποιες χώρες της ευρωζώνης να επισπεύσουν και να εμβαθύνουν την ενοποίησή τους, ενώ ένα μεγαλύτερο και διευρυνόμενο σύνολο κρατών εκτός της ευρωζώνης να διατηρήσουν χαλαρούς δεσμούς μεταξύ τους.
Κάποτε, μια τέτοια άποψη θα θεωρούνταν σχεδόν αιρετική, δεδομένης της επίσημης γραμμής της ΕΕ ότι όλα τα κράτη μέλη της θα πρέπει να ενταχθούν κάποια στιγμή στο ευρώ και να ενοποιηθούν. Μπορεί να μην εννοούσε αυτό ο Σαρκοζί, ωστόσο, οι δηλώσεις του φούντωσαν στις φήμες για διάσπαση της ευρωζώνης σε Βορρά και Νότο, εκτιμά ο συντάκτης.
Το πρόβλημα είναι ότι σχεδόν κανείς δεν πιστεύει ότι μπορεί να επιτευχθεί οποιαδήποτε μορφή ανασύνθεσης της ευρωζώνης χωρίς να κλονιστεί η εμπιστοσύνη της κοινής γνώμης. Κάτι τέτοιο θα έτρεπε σε φυγή τους επενδυτές και θα επέφερε μεγάλο πλήγμα στις τράπεζες, τουλάχιστον το ίδιο ισχυρό με αυτό που προκάλεσε η κατάρρευση της Lehman Brothers το 2008.
Δεδομένης της έκθεσης των ευρωπαϊκών τραπεζών σε κρατικά ομόλογα χωρών όπως η Ιταλία και η Ελλάδα, δεν θα ήταν δύσκολο να χάσουν οι επενδυτές την εμπιστοσύνη τους στο σύνολο του χρηματοπιστωτικού συστήματος της ευρωζώνης και εκτός αυτής. Η μαζική ανάληψη των καταθέσεων από τις τράπεζες δεν θα περιορίζονταν μόνο στις χώρες που βρίσκονται στο επίκεντρο της κρίσης χρέους.
Ως ρίζα του προβλήματος, ο Τζέρεμι Γοντ θεωρεί την παντελή απουσία κάποιου σχεδίου έκτακτης ανάγκης για την περίπτωση κατάρρευσης της ευρωζώνης ή αποχώρησης κράτους μέλους της. «Η σκέψη και μόνο συνήθιζε να αποτελεί ταμπού. Η αρχική ιδέα ήταν η σύσταση μιας νομισματικής ένωσης με απεριόριστη διάρκεια», δήλωσε αξιωματούχος της ΕΕ που συμμετείχε στην διαδικασία για την σύσταση του ευρώ στη δεκαετία του 1990.
Ο αρθρογράφος αναφέρει το χαρακτηριστικό παράδειγμα της Γερμανίας, όπου έχει επικρατήσει η έκφραση «κοινό πεπρωμένο» (Schicksalsgemeinschaft), σε μια προσπάθεια να παγιωθεί η αντίληψη ότι το οικοδόμημα του ευρώ δεν είναι κάτι που μπορεί εύκολα να γίνει κομμάτια.
